Ik ben gevraagd om iedere dag een soort dagboek bij te houden. Mijn verhaal, over Mijn Zuid. Sommige mensen kennen mij al, anderen nog niet. Dit lijkt mij dus de perfecte gelegenheid om mij, mijn paarden en mijn manier van doen te leren kennen. Enjoy!

Daar zit ik dan, woensdagavond half elf. Moe maar voldaan. Wat 24 december in de ogen van kinderen betekent, is voor mij de vooravond van Wedstrijden Zuid. Niet in de zin van cadeautjes, maar mijn enthousiasme op dit moment is te vergelijken met het enthousiasme van een 6-jarige op kerstavond. Morgen is het eindelijk weer tijd voor Zuid! Iedere keer weer kijk ik, en met mij vele anderen, uit naar het inmiddels 4 dagen durende feest in de Zuiden. Prachtige sport, goede feestjes, heerlijk eten en altijd een geweldige sfeer.

Zeven jaar geleden reed ik m’n eerste Zuid mee. Als meisje van net 14, geen idee wat me overkwam, niet wetend wat er nog ging volgen. En er volgde veel; ik reed Zuid in 2005, 2008, 2009, 2010, 2011 en dit jaar uiteraard ook! Iedere keer voelt het weer vertrouwd. Veel gezichten zie je jaar na jaar achter de bar, helpend op de camping of als ringmeester. Dit geeft, zoals ik al zei, vertrouwen en een huislijk gevoel. Toch is iedere keer uniek. Er gebeurt altijd wel iets wat het Zuid van dat jaar bijzonder maakt. Voor iedereen is dat iets anders. Een bepaalde prestatie waar je heel trots op bent, het feest van zaterdag avond wat je nooit meer zal vergeten en ga zo maar door.

Een ding is ieder jaar het zelfde; het inpakken… Al kijkend naar de zadelkamer van de trailer vraag ik mezelf: “Heb je écht alles?” Ik pak m’n lijstje er nog maar eens bij; zadels, hoofdstellen, schoentjes, laarzen, zweep, cap, borstels, extra halsters, voer voor twee weken, emmers, allerlei dingen waarvan je denkt “stel nou dat…. dan heb ik het wel bij!”, regendekens, fleecedekens, vliegendekens (je kunt niet goed genoeg voorbereid zijn), tent, slaapzak, extra fleece voor de nachten, stoel, mountainbike…..? Ja die heb ik allemaal! En toch ga ik iets vergeten, ik voel het! Voor mij werkt op zo’n moment even iets anders doen het beste; paarden wassen met een vrolijk muziekje op de achtergrond. Want ja, als de baas met het grootste plezier onder douche staat te zingen moeten de paarden deze kans ook krijgen. Gelukkig is het super weer om te wassen, helemaal geen straf. De paarden dachten er net zo over. 3 uur, 1 liter shampoo, 1 liter anti-klit en 100 elastiekjes later zien ze er weer tiptop uit. De paarden dan, ik zelf leek wel een zwarte piet, hihi. Glimmend en glibberig zet ik de sterren van het circus op stal.

Tijd voor mezelf, nouja, mijn koffer dan. Nogmaals “Heb je alles?” Kleren voor alle soorten weer, toiletspullen, papieren van mij en die van de paarden, muziek voor m’n proef, muziek op m’n Ipod? Ja, check! Tijdens het voeren van de paarden bedenk ik altijd wat ik dus vergeten was; prikweide spullen. Toch maar even snel in de trailer gelegd. Wanneer ik denk dat ik écht alles heb, is het alweer half elf. Tijd voor een kopje thee, een douche en dan lekker m’n bed in. Pen en papier ligt naast m’n hoofd, dus mocht me nu iets te binnen springen hoef ik er niet uit.

Morgen gaat het terrein om 13.00 uur open, dus het plan is tussen twaalf en half één te vertrekken. Maarja, plannen zijn er om te veranderen ;) Morgenochtend nog even een rondje hardlopen terwijl de paarden hard hun best doen de wei te millimeteren, alles goed aangevuld en netjes achterlaten voor de achterblijvers, douchen en vertrekken. Ben benieuwd wat er allemaal anders gaat lopen…

Robin-woensdag